A ponte vella

Se hai algunha cousa da que os irlandeses desfrutan por enriba de todo é do seu tempo de ocio, segundo teño entendido, na cidade de Dublín existen ao redor de 1000 pub’s en funcionamento, algo que non debe de sorprendernos demasiado, xa que en calqueira vila ou cidade galega de seguro que si lle damos unha patada a unha pedra atoparemos debaixo un bar ou unha cafeteria.

Na miña curta pero aproveitada estancia en Dublín, puiden comprobar de primeira man a importancia que ten para eles desfruta-lo tempo de lecer en compaña e no pub, que por se algún de vós o descoñecedes, a palabra pub provén de public house, ou sexa, a casa pública ou a casa de todos, o lugar por onde o irlandés adoita pasar despois da súa xornada laboral a tomar unha pinta. Tanto ten que sexa sábado coma domingo ou luns, os pub’s sempre estaban ateigados de xente, incrible pero certo, sendo luns e estando de vacacións agardaba atopa-lo pub valeiro ás dez da noite, pois non, ali estaban unha chea de paisanos tomando as súas pintas e ollando de reollo as televisións onde botaban as carreiras de cabalos, apostar, outra das súas afeccións. No tocante ás cervexas máis consumidas polos irlandeses deume a impresión que os gostos están a trocar, por suposto que a máis consumida era a Guinness Stout, seguida doutras irlandesas como a Kilkenny Beamish ou a Murphy's, pero tamén puiden ollar como consumian tamén moito a Paulaner, unha cervexa alemana, polo tanto o tópico de que os irlandeses somentes consumen a stout cada dia ten menos credibilidade.

Acompáñovos o texto cun par de fotos sacadas nalgúns dos pub’s que puiden visitar na miña visita cultural cervexeira a Dublín, o Cassiddy’s que foi o primeiro pub que visitei e no que degustei a miña primeira pinta 100% irlandesa, o Whelan’s no que desfrutamos da irish music en directo, un pub dos máis sobranceiros da cidade e o Bledding Horse, o pub que tiñamos debaixo do hotel e polo que nos pasabamos cada noite antes de recollernos, sempre a tope de xente e cuns camareiros moi simpáticos aos que lle tiña que berrar para pedir unha ronda. Caso aparte foi a visita á St. James’s Brewery, a fábrica da famosa cervexa negra Guinness, pero diso, como xa vos comentei antes da viaxe, haberá un capítulo especial do mundo da cervexa para falar delo.

Unha vez máis recoméndovos a viaxe a Dublín, cidade cosmopolita, acolledora, cunha chea de cousas para ollar e para divertirse, mágoa que sexa un chisco cara de máis, pero tamén supoño que os soldos alí non serán os que temos aquí, senón estaban apañados, por certo, como non ia enche-lo artigo con multitude de fotos, máis que nada porque o espazo non da para máis, podédesvos pasar polo meu flick-r a botarlle unha ollada a algunha foto máis que subin estes dias.

Para rematar, dicirvos que inda que a Guinness é unha magnífica cervexa negra, a miña sout preferida segue a se-la Tennent's escocesa, descubrinna hai uns dez anos no pub Scottish Higlander de Pontevedra, xa pechado, agora non a atopo por ningures, agardo tamén desfrutala en vivo nun pub de Glasgow ou Edimburgo un dia destes, pero iso xa é outra historia.

Como ben din os irlandeses, Slàinte !!!

chuzame

De cachondeo ou tomadura de pelo podería definir o último anuncio dos traballadores de Cespa, os cales de seguro coñeceredes por películas como Tocándole los huevos a Pontevedra ou Los más chulos del barrio somos nosotros. Pois iso, achégase un verán máis e como cada dous anos -coincidindo exactamente coas negociacións do seu convenio laboral- os ínclitos empregados da concesionaria da recollida do lixo na nosa bendita cidade veñen coas súas xustas ou inxustas, non saberia definilo, reclamacións laborais, pero como xa dixen, cada dous veráns os maiores perxudicados somos nós, os cidadáns de a pe, os que paseamos, traballamos ou pasámolo rato polas rúas da nosa cidade, unha vez máis e non sei cantas irán, un conflicto laboral entre unha empresa privada e mailos seus privados traballadores salpica ao resto dos mortais que non temos culpa de nada e pagámolos nosos impostos, incluida a taxa pola recollida do lixo, facede algo de memoria e lembrade aquel "problema" que tivemos coa concesionaria do servizo de guindastre de Pontevedra, aquelas semanas nas que a nosa cidade ficou inmersa nunha "anarquía automobilística" total.

Persoalmente coido que o Concello non debería inmiscuirse nos conflictos laborais dunha empresa privada, e máis cando ano tras ano nos toman o pelo desta maneira, pero isto xa comeza a ser unha chantaxe en toda regla á cidadanía, agardando precisamente ás festas da Peregrina, o intre no que chegan á nosa cidade miles de visitantes e os pontevedreses queremos desfrutar das nosas rúas e prazas. Coido que Raimundo González, na medida do posible, deberia facer un pouco de forza e presionar a Cespa para que resolva o conflicto cós seus traballadores e asi acada-la desconvocatoria da folga prevista, xogámonos moito nelo

chuzame

Pode que xa coñezades esta web que foi presentada hai un par de semanas na nosa cidade, concretamente nun acto na Casa das campás, no casco vello pontevedrés, pero por se acaso non sabedes nada do tema achégovos esta nova. Trátase dunha web ou portal cultural con unha chea de información de actividades de todo tipo a desenvolver na nosa cidade, navegando un pouco por ela estes dias puiden atopar información de concertos, de teatro, ou de cinema, a súa navegación é bastante sinxela e tedes cumprida información con datas e horarios de moitas das actividades que se han desenrolar en Pontevedra de aqui en diante, para a xente que coma min, non podemos botarlle unha ollada ao xornal tódolos dias é unha axuda imprescindible contar cunha web destas características, asi que xa sabedes, poñédea nos vosos favoritos e estaredes ao tanto de todo o que se move na nosa cidade, sobre todo este verán que ven cheo de concertos e actividades varias para non parar en todo o dia.

A súa url é www.pontevedracultura.org, e por certo, non vaiades pensar que teño algo que ver con eles, nin moito menos, o meu é altruismo puro e duro, somentes quixen compartir con vós esta información que coido é sobradamente importante para calqueira veciño da nosa cidade con "inquedanzas" culturais.

chuzame

Hoxe non hai outra noticia, o deporte centrou tódalas conversas no traballo, na praia ou en calqueira parte, está claro que ninguén se puido sustraer ao acontecido onte, nunca tanto share tivo unha televisión española, algo máis de 14 millóns de telespectadores ou o que é o mesmo, un 80,9 % de audiencia para a final da Eurocopa de nacións, partidazo do máis alto nivel que enfrontaba ás seleccións de España e Alemaña. Como grande afeccionado ao fúbol que son por suposto que ollei o partido, como tantos pontevedreses que ao rematar sairon ás rúas, sobre todo á fonte diante do concello. Onte palpábase o ambente futbolístico en calqueira recuncho da cidade, tanto ou máis que nunha fase de ascenso do noso querido pontevedriña, e como o divertido e o máis emocionante é olla-lo partido cós colegas, tomeime unha cervexa antes do partido nunha coñecida cervexeria de Poio, un local con moito ambente futboleiro, e que demo!! porqué non vou a dar publicidade... a cervexería chámase ANFIELD e está rexentada por un inglés-galego fan do Liverpool de Fernando Torres, un sitio magnífico para ollar un partido, cunha chea de pantallas de televisión e de birras de importación.

Pois iso, so me resta darlle-los parabéns aos rapaces que fixeron posible semellante trunfo do fútbol español, eu a verdade non contaba con eles, xa o comentara neste post, pero có fútbol de toque e de precisión que fixeron non podian menos que se-los vencedores, foi o equipo máis regular de todo o campionato, o máis goleador, o menos goleado e do once ideal da U.E.F.A nove xogadores son da selección española, impresionante números.

Parabéns polo trunfo !!

foto: www.lavozdegalicia.com

chuzame

Hai un par de dias que a nova saltaba aos medios e agora fágome eco no meu blogue. Supoño que non fan falla presentacións e que calqueira pontevedrés e galego coñece o nome de Norfor (Norte Forestal S.A.), unha das empresas filiais de ENCE, o monstro éste que temos na nosa ría. Pois ben, a empresa certificadora responsable de lle outorgar o selo da calidade na xestión medioambiental a Norfor, o FSC, decidiu, supoño que non polas presións de grupos ecoloxistas coma Greenpeace, que por desgraza non teñen tanta forza, senón tamén por que os seus informes propios debéronlles facer caer do burro, como digo, decidiu suspende-lo certificado que eles mesmos lle deran catro anos atrás polas graves deficiencias atopadas nunha auditoria que fixeron, na que se evidenciaba o grave deterioro da biodiversidade do noso monte, da erosión provocada, do aumento do risco de incendios forestais e do abusivo emprego de pesticidas e herbicidas, asi como o que todos ollamos e sabemos, o monocultivo do eucalipto, algo patente no noso monte dende hai unha chea de anos.

E agora que? pois agora Norfor terá que retira-lo selo de calidade FSC dos seus produtos, algún poderá pensar que isto nin nos vai nin nos ben, pero supoño que no seu sector, perder este certificado de garantía de calidade terá a súa repercusión económica, cousa da que persoalmente alédome, xa abonda de esnaquiza-lo noso monte, de pasear por el e apenas atopar árbores autóctonas, o monte é un negocio si, pero tamén o noso futuro e a nosa saúde. A Asociación pola Defensa da Ria, o colectivo Verdegaia e ADEGA felicitáronse por isto, eu únome a todos eles, agardo que isto sexa o comezo do derrumbe do entramado que ENCE ten na nosa cidade, que se retiren para o polígono do Campiño como ben di Telmo Martín, pero que teñan coidado, que por estar alá enrriba non van estar menos vixilados, estaremos ao tanto das súa actividades.

Maldito o dia que Frei Rosendo Salvado trouxo o eucalipto a Galiza !!!

chuzame

Haberá alguén na nosa cidade que inda non teña visitado alomenos unha vez na súa vida o Museo Provincial de Pontevedra? De ser así, a partires de agora terá unha excusa máis para facerlle unha visita, porque dende a pasada semana, o Museo de Pontevedra ampliou a súa oferta expositiva coa adquisición de 120 debuxos orixinais de Alfonso Daniel Castelao, debuxos que empregou para ilustra-lo seu libro As cruces de pedra na Bretaña, e que foron feitos polo polifacético artista na súa visita á Bretaña (Breizh) aló polo ano 1929, nunha viaxe có obxecto de investiga-los cruceiros de pedra do "outro" finisterre atlántico.  Con esta nova proposta amplíase a sala adicada ao insigne debuxante e político galego no museo da nosa cidade, sala ésta que foi remodelada non hai moito coa inclusión de novas pinturas e agora tamén estes novos debuxos feitos no ano 1929 na Bretaña, á volta desta viaxe Castelao publicou As cruces de pedra na Bretaña e As cruces de pedra na Galiza.

É de supor que nun curto periodo de tempo, estes debuxos estarán expostos para todo aquel que lles queira botar unha ollada. Noraboa tanto á Deputación de Pontevedra coma ao Museo de Pontevedra por tan importante adquisición, desta maneira a nosa cidade convértese na depositaria da maior parte do legado do insigne patriota galego.

chuzame

A seguinte información achégama Maruxa, amiga e responsable local de Galiza Nova en Poio. Coméntame que o vindeiro dia 5 de xullo, a organización das mocidades do B.N.G. ten preparada unha xornada lúdico-formativa e de convivencia no concello de A Lama, na que ademais de algunha charla formativa a cargo de persoeiros do partido, como Rubén Cela, Iria Aboi ou Francisco Rodriguez, -o que fora deputado nas Cortes polo Bloque Nacionalista Galego-, haberá un xantar de confraternización entre tódolos militantes e simpatizantes nacionalistas e logo un atractivo roteiro polos arredores de A Lama. A xornada terá lugar ao longo de todo o dia, e como a seguridade é unha das súas preocupacións, haberá buses dende Pontevedra e Poio para trasladar á xente ate A Lama, persoalmente considéroo todo un acerto, posto que como vedes todos son facilidades para non ter que colle-lo coche e poder desfrutar do xantar e do posterior paseo sen preocuparse polo transporte.

O interesados poderán inscribirse pasando pola sede do B.N.G. de Pontevedra ou ben chamando ao seu teléfono, tamén no enderezo electrónico gznova_poio@yahoo.es , tedes de prazo para facelo toda esta semana. Por último, comentarvos que tanto o transporte coma o xantar son de balde, sairán autobuses dende Valga, Pontecaldelas, Barro, Caldas de Reis, Poio, por citar algunha das vilas da bisbarra, por suposto tamén dende Pontevedra, polo tanto é unha boa oportunidade para desfrutar dun dia de lecer polos arredores da Lama, non deixedes pasa-la ocasión de desfrutar da natureza en tan fermoso sitio.

Nota á marxe: Estiven botándolle unha ollada á web municipal e somentes podo dicir que é do máis cutre sinxelo que pode haber, que se poñan as pilas ou ben a xente do Concello de A Lama (Partido Popular) ou ben a xente de Integal S.L. -que polo que semella son os creadores da web-, porque a maioria das seccións se atopan sen actualizar e hoxendia unha web en condicións é unha das mellores tarxetas de presentación para calqueira empresa ou organismo, por suposto tamén para un concello.

chuzame

Xa se chamen lumes, fogueiras ou cacharelas, son as verdadeiras protagonistas desta noite máxica, a véspera do dia máis longo do ano, que coincide có solsticio do verán, un rito céltico que perviveu ao longo dos séculos, un dos máis arraigados na nosa terra e que comeza despois da cea, cando a xente xúntase ao seu redor a falar, cantar ou choutar por riba do lume purificador.

Dende pequeno sempre acollin gratamente a idea de ir olla-las cacharelas da nosa cidade, ou máis ben dos arredores, adoitaba ir cós meus pais e  gostaba do feito de choutar por riba delas, lémbrome da inmensa fogueira que se facia, e coido que inda se segue a facer na Barca (Poio) ou a que se facia tamén en beiramar antes de que se urbanizase a avenida do Uruguai, algunha tamén tiñan no barrio de Campolongo, hoxe adoito ir a olla-la fogueira de A Seca, en Poio, cacharela que reune a moitísima xente ao seu redor e na que, ademais de desfrutar da sardiñada, puiden desfrutar nestes últimos anos dalgunha que outra representación teatral nun marco incomparable, diante do mar. Tamén nos arredores de Pontevedra, en lugares coma Mourente ou Lérez séguense a face-las trasnadas cotiáns nesta noite, como roubar carros ou levar cancelas das casas, que logo aparecen nos rincóns máis insospeitados, sen ir máis lonxe, hai dous anos apareceu un carro do País na rotonda da ponte dos "tirantes". Este ano, esta máxica noite celebrareina na parroquia de Lérez, na casa duns familiares, sempre que o tempo acompañe claro.
     Por último, non debemos esquece-lo ritual das "herbas de san Xoán", herbas que hai que deixar en auga para lava-la cara á mañá seguinte e asi escorrenta-los malos espíritos, tradicións estas que cómpre conservar polo seu simbolismo, inda que non sexamos moi creentes, senón lembrade que estes ritos foron cristianizados pero na súa orixe foron célticos e polo tanto paganos.

     Na noite de San Xoán, bebe viño e come pan.

chuzame

Non teño nin idea da nacionalidade do rapaz que sae tocando neste video, pero coido que o seu nome é Funtwo, o que si me atreveria a augurarlle é un futuro prometedor no mundo da música. O video que foi subido ao portal youtube no mes de nadal do ano 2005 pasoumo un amigo hai uns dias, o primeiro que me sorprendeu antes de comezar a olla-las imaxes foi a espectacular cantidade de visitas que tivo nestes dous anos e medio, máis de corenta e un millóns e medio, posiblemente o video de youtube con máis visitas que ollei na miña vida. O tema en cuestión é o Canon do compositor alemán Johann Pachelbel, certamente o seu nome completo é Canon e Giga en Re maior para tres violinos e baixo continuo, un clásico da música barroca e que máis dun empregou o dia da súa voda.

O dito, non perdades detalle desta fantástica interpretación, sinceiramente sorprende o dominio da guitarra que ten este fulano rapaz.

chuzame

Ou iso semella despois do manifestado a pasada semana pola Real Academia da Língua Galega, pois segundo eles o único termo oficial para referirnos á nosa comunidade autónoma ou nacionalidade histórica (que non rexión) será o de Galicia. Teño lido moito estes dias no tocante a este tema, que descubrín da man de Sísar, un blogueiro de Pontevedra.

Poderian escreberse rios de tinta falando do pros ou dos contras de chamarlle dunha ou outra maneira a Galiza, pero nin son lingüista nin tampouco teño gañas de enfrascarme agora en discusións, que como desafortunadamente calificou outro blogueiro pontevedrés, -no le importan al populacho-. Coido que si lle importan inda que non serei eu quén rompa unha lanza en favor dun ou doutro termo, máis o que si teño claro é, que como galegofalante emprego o termo Galiza por respecto á nosa historia e non por un ancello de sermos diferentes aos demais, como teño lido nalgún artigo. Se Galiza xa se empregaba no medievo, quén é a Real Academia Galega para non recoñecelo como válido aludindo a que é o termo máis empregado pola povoación nos derradeiros séculos, periodo éste cunha clara influencia do idioma castelán. ¿un País pode ter dous nomes en dúas línguas co-oficiais? pois por suposto que si, sen ir máis lonxe, -e posto que estiven ali hai un par de semanas-, fixádevos no caso irlandés, un país onde conviven dous idiomas oficiais, irlandés e inglés, Ireland é o topónimo empregado en inglés e Éire ou Poblacht na Éireann en irlandés gaélico, e alí non teñen nengún tipo de problema, o mesmo acontece con Alba=Escocia e moitos casos máis. Se o galego e o portugués proceden dun tronco común, ¿porqué en Portugal empregan o termo Galiza e os galegos teremos que emprega-lo termo Galicia de forma oficial unicamente?, considero moi inxusta esta decisión dun organismo que, deberia ter coma principal obxectivo o de xungui-las diferentes correntes a prol dunha ou doutra norma ortográfica que temos en Galiza, para asi acada-lo arelado consenso e facer máis forte o noso idioma, un presente tal e como o estamo-lo a ter non augura un futuro esperanzador para o galego.

Polo tanto, eu estou dacordo en que se empreguen oficialmente o termo Galiza para o idioma galego e o termo Galicia para o idioma castelán e plantexo tamén a seguinte cuestión. Se a única maneira -establecida por lei- que hai para referirse á toponimia galega é en galego, ¿Cal sería entón o vocablo a empregar para referirnos ao nome do noso País? penso que por esta regla de tres claramente teria que ser Galiza.

chuzame

Pois nada, redundando unha vez máis no tema, e por se alguén inda non está ao tanto, o vindeiro venres dia 13, e a iso das 20:00 horas -supoño que un servidor chegará un chisco máis tarde- na cafetería Hippo da nosa querida Pontevedra, terá lugar o que uns deron por chamar a 1ª Xuntanza Planeta Pontevedra e outros demos por chamarlle a II beers&blogs Pontevedra, ao final tanto ten un nome coma o outro, pero eu case que me quedo có segundo, por aquilo de tomarlle unhas cervexas e algunha tapiña se cadra falando dos nosos blogues ou de calqueira cousa que nos pete, como rajar dos políticos locais, falar da folga do transporte ou da 65 horas semanais, xa veremos que acontece.

O dito, mañá dia 13 de Xuño do 2008 ás 20:00 horas, o blogomillo/blogosfera pontevedresa está chamada a está xuntanza na cafeteria Hippo para coñecernos e falar de cote, no meu caso será a primeira xuntanza blogueira á que vou asistir, asi que algo cortado estarei, pero non hai problema posto que xa teño un par de puntais de colegas, Andrés Milleiro e Manuls, dous "granates" coma min e residentes en Pontevedra que tamén asistirán a tan "magno" evento.

chuzame

Se hai algo pon enriba de todo, que un forasteiro pode ollar na súa visita á capital de Irlanda son monumentos, o primeiro que nos chamaria a atención unha vez aterremos en calqueira das rúas do centro de Dublín son a infinidade de edificios e monumentos con historia que esta cidade atesoura. Se lle preguntamos a calqueira dublinés por algo que non poidamos deixar de ollar nunha visita duns cantos dias, de seguro que él respostaríanos que a Catedral de San Patricio, o Trinity College ou Castelo de Dublín, pero isto tamén depende da idade do interpelado, porque se falamos cunha persoa moza (son maioria nesta cidade) é moi probable que nos falara do Temple bar ou da fábrica de Guinness.

Un consello quérovos dar, Dublin é unha cidade para percorrer a pe, e ben cómpren alomenos tres ou catro dias para poder dicir que a visitamos a conciencia, no meu caso estiven tres dias, dos cales un foi domingo e quedáronme no tinteiro un par de cousas que quixera ter visitado, principalmente o cárcere de Kilmainhan Gaol, onde se rodaron escenas de películas como En el nombre del padre, e que ven sendo todo un símbolo para o nacionalismo irlandés na súa loita contra os ingleses, tamé ficamos sen visitar a fábrica do irish whiskey Jameson e unha visita a Glendalough, no Condado de Wicklow, unha paraxe natural moi fermosa á cal non puidemos ir por falla de tempo.

E logo, ¿que foi o que visitamos? Pois o Trinity College, a universidade máis antiga de Irlanda, fundada no ano 1592 e na que puidemos olla-la exposición do Book of Kells, o libro dos celtas, manuscritos dos que non puiden tirar fotografías, posto que en tódolos edificios que visitamos está prohibido o emprego de cámaras de foto e video, iso si, na maioria das visitas tivemos que pagar por entrar, o importe oscilaba entre os 8-10 euros por barba persoa. Tamén estivemos no Castelo de Dublin e os seus xardins anexos, nos que se celebraba o dia de África cun multitudinario concerto ao aire libre, na catedral de San Patricio, que data do ano 1191 e atopábase en obras, mala sorte, polas obras e por non poder tirar fotos dentro tampouco. Pasamos tamén pola Christ Church Cathedral e mailo museo Dublinia, que están un ao carón do outro na rúa St. Michael's Hill, a catedral é anglicana e unha das tres que hai en Dublin, tamén ollamos a Custom House, edificio éste impresionante.

Polo demais, pasear por unha cidade coma a de Dublin sempre é gratificante , o que máis nos pode chama-la atención é o tremendo vento reinante ao longo de todo o dia, tanto ten estar perto do rio Liffey como polo medio de rúas máis estreitas, sempre zoa o vento e moi forte, o tráfico é moi denso dende primeira hora da mañá -e logo queixámonos de Pontevedra- polo tanto hai que andar con moita precaución e ollar sempre á dereita -xa está indicado no chan- antes de cruzar unha rúa, de tódalas maneiras, os dublineses non fan moito caso dos semáforos. A oferta comercial é impresionante, hai unha chea de mercadillos coma o de George Street Arcade, tendas de roupa e música e por suposto pubs, pero dos pub's (public house) xa vos falarei nun capítulo aparte. Pasear por rúas como Grafton Street, Henry Street ou O'Connell Street é unha gozada, alí poderedes atopar calquer agasallos ou recordo que queirades traer da vosa visita, recoméndovos os almacéns Carrolls para mercar agasallos e os almacéns Penney's se queredes algo de roupa, son increiblemente baratos para os prezos de Dublin, pero máis barato todavia é sacarse unha foto con calqueira das estátuas que poderás atopar nas rúas do centro da cidade, como por exemplo a de Molly Malone ou a de James Joyce, por citar un par delas.

En resumo, non se pode dicir que se coñeza Irlanda por ter visitado Dublin, nin moito menos, pero foi un bo comezo para alguén coma min que nunca estivera ali antes, para unha vindeira ocasión agardo poder visitar algún lugar máis pequeno coma Kilkenny, Cork ou Galway, e poder estar en contacto coa Éire máis labrega, misteriosa e milenaria. Se estades interesados en visitar esta fantástica cidade podedes recopilar máis información na web Voy a dublin.com, un sitio moi interesante, con multitude de consellos e fotografias para planifica-la vosa viaxe á capital de Irlanda.

Por certo, se queredes ollar algunha foto máis, pasádevos pola miña galería de Flick R, pouco a pouco irei subindo algunha máis.

chuzame